C argc/argv, stdin/stdout/stderr และ exit code
main รับ argument
#include <stdio.h>
int main(int argc, char *argv[])
{
printf("argc = %d\n", argc);
for (int i = 0; i < argc; i++) {
printf("argv[%d] = \"%s\"\n", i, argv[i]);
}
return 0;
}gcc args.c -o args
./args hello world 42argc = 4
argv[0] = "./args"
argv[1] = "hello"
argv[2] = "world"
argv[3] = "42"argc— จำนวน argument (รวมชื่อโปรแกรม)argv[0]— ชื่อโปรแกรมที่ใช้เรียกargv[1]ถึงargv[argc-1]— argument จริงargv[argc]—NULLเสมอ- ทุก argument เป็น สตริง — แปลงตัวเลขเอง (
strtol)
ตัวอย่าง: โปรแกรมบวกเลข
#include <stdio.h>
#include <stdlib.h>
#include <errno.h>
#include <limits.h>
int main(int argc, char *argv[])
{
if (argc < 3) {
fprintf(stderr, "ใช้งาน: %s <เลข1> <เลข2> ...\n", argv[0]);
return 1;
}
long sum = 0;
for (int i = 1; i < argc; i++) {
errno = 0;
char *end;
long n = strtol(argv[i], &end, 10);
if (end == argv[i] || *end != '\0') { // ว่าง หรือมีอักขระที่ไม่ใช่ตัวเลข
fprintf(stderr, "ไม่ใช่ตัวเลข: %s\n", argv[i]);
return 1;
}
if (errno == ERANGE) { // เกินช่วง long
fprintf(stderr, "ตัวเลขเกินช่วง: %s\n", argv[i]);
return 1;
}
if ((n > 0 && sum > LONG_MAX - n) || // ผลรวมจะ overflow
(n < 0 && sum < LONG_MIN - n)) {
fprintf(stderr, "ผลรวมล้นช่วง\n");
return 1;
}
sum += n;
}
printf("%ld\n", sum);
return 0;
}./add 10 20 30
# 60
./add 10 abc
# ไม่ใช่ตัวเลข: abc (exit code 1)สามสตรีมมาตรฐาน
| สตรีม | FILE* | ใช้ทำอะไร | shell |
|---|---|---|---|
| standard input | stdin | อ่าน input | < file หรือ pipe จากคำสั่งก่อน |
| standard output | stdout | ผลลัพธ์ปกติ | > file, | next |
| standard error | stderr | ข้อความ error / สถานะ | 2> file, ไม่ถูก pipe |
กฎ: ผลลัพธ์จริงไป stdout, ข้อความ error/progress ไป stderr — ทำให้ pipe/redirect ได้ถูก
printf("ผลลัพธ์\n"); // = fprintf(stdout, ...)
fprintf(stderr, "กำลังประมวลผล...\n"); // ไม่ปนกับผลลัพธ์./prog > result.txt # เฉพาะ stdout ลงไฟล์, "กำลังประมวลผล..." ยังโผล่ที่จอ
./prog 2> errors.log # เฉพาะ stderr ลงไฟล์อ่านจาก stdin
โปรแกรมสไตล์ Unix อ่านจาก stdin เมื่อไม่มีไฟล์ระบุ — ทำให้ pipe ได้:
#include <stdio.h>
#include <string.h>
#include <stdbool.h>
int main(void)
{
char line[1024];
long line_count = 0;
bool start_of_line = true;
while (fgets(line, sizeof(line), stdin) != NULL) {
if (start_of_line) {
printf("%ld: ", ++line_count);
}
fputs(line, stdout);
size_t len = strlen(line);
start_of_line = (len > 0 && line[len - 1] == '\n'); // บรรทัดยาวเกิน buffer = อ่านหลายครั้ง
}
printf("รวม %ld บรรทัด\n", line_count);
return 0;
}ถ้าเพิ่ม
line_countทุกครั้งที่fgetsคืนค่า บรรทัดที่ยาวเกิน 1023 ตัวจะถูกนับหลายครั้ง — ต้องนับเฉพาะตอนที่ขึ้นบรรทัดใหม่จริง (ก้อนก่อนหน้าจบด้วย\n)
./numberlines < poem.txt
cat poem.txt | ./numberlines
echo -e "a\nb\nc" | ./numberlinesอ่านทีละตัวอักษร:
int c;
while ((c = getchar()) != EOF) { // getchar คืน int (เพื่อรองรับ EOF = -1)
putchar(toupper(c));
}getchar() / getc(f) คืน int ไม่ใช่ char — ต้องเก็บใน int เพื่อแยก EOF (-1) จากไบต์ 0xFF
รับได้ทั้งไฟล์และ stdin
#include <stdio.h>
void process(FILE *f)
{
char line[1024];
while (fgets(line, sizeof(line), f)) {
fputs(line, stdout);
}
}
int main(int argc, char *argv[])
{
if (argc < 2) {
process(stdin); // ไม่มีไฟล์ → อ่าน stdin
} else {
for (int i = 1; i < argc; i++) {
FILE *f = fopen(argv[i], "r");
if (!f) { perror(argv[i]); continue; }
process(f);
fclose(f);
}
}
return 0;
}exit code
return 0; // จาก main
exit(0); // จากที่ไหนก็ได้ (ต้อง #include <stdlib.h>)
return EXIT_SUCCESS; // 0
return EXIT_FAILURE; // มักเป็น 1แบบแผน: 0 = สำเร็จ, 1 = error ทั่วไป, 2 = ใช้ option ผิด, ค่าอื่น ๆ ตามที่โปรแกรมกำหนด
./prog && echo "สำเร็จ" || echo "ล้มเหลว"
echo $? # ดู exit code ของคำสั่งล่าสุดatexit() ลงทะเบียนฟังก์ชันที่จะรันตอนโปรแกรมจบ (cleanup):
void cleanup(void) { printf("ทำความสะอาด\n"); }
atexit(cleanup);parse option ด้วย getopt (POSIX)
#define _POSIX_C_SOURCE 200809L // ต้องมาก่อน include — ไม่งั้น -std=c17 ไม่เห็น optarg/optind
#include <stdio.h>
#include <unistd.h> // getopt
#include <stdlib.h>
int main(int argc, char *argv[])
{
int verbose = 0;
int count = 1;
const char *output = NULL;
int opt;
while ((opt = getopt(argc, argv, "vn:o:")) != -1) { // "n:" = -n ต้องมีค่าตาม
switch (opt) {
case 'v': verbose = 1; break;
case 'n': count = atoi(optarg); break;
case 'o': output = optarg; break;
default:
fprintf(stderr, "ใช้งาน: %s [-v] [-n count] [-o file] args...\n", argv[0]);
return 2;
}
}
printf("verbose=%d count=%d output=%s\n", verbose, count, output ? output : "(stdout)");
// argument ที่ไม่ใช่ option อยู่ที่ argv[optind] เป็นต้นไป
for (int i = optind; i < argc; i++) {
printf("arg: %s\n", argv[i]);
}
return 0;
}./prog -v -n 5 -o out.txt file1 file2
# verbose=1 count=5 output=out.txt
# arg: file1
# arg: file2getopt อยู่ใน <unistd.h> (POSIX — Linux/macOS/WSL) ไม่ใช่มาตรฐาน C — ถ้าคอมไพล์ -std=c17 ต้อง #define _POSIX_C_SOURCE 200809L ก่อน #include ทุกตัว (หรือใช้ -std=gnu17) ไม่งั้น optarg/optind และ prototype จะมองไม่เห็น
เรื่องที่คนมักพลาด
- เข้าถึง
argv[1]โดยไม่เช็คargc— ถ้าไม่มี argument,argv[1]เป็นNULL→ segfault ตอนใช้ - ไม่แปลง argv จากสตริง —
argv[1]เป็น"42"ไม่ใช่42ต้องstrtol/atoi - พิมพ์ error ไป
stdout— ปนกับผลลัพธ์ ทำให้ pipe เพี้ยน ใช้stderr char c = getchar();— ถ้าไบต์เป็น0xFFกับ EOF แยกไม่ออก ใช้int c- ไม่มี exit code ที่มีความหมาย —
return 0ตลอดแม้ error, script ไม่รู้ strtolเช็คแค่*end— argument ว่างผ่านเป็น0, ไม่จับERANGE, ไม่กันsum + noverflow เช็คend == argv[i],errno, และ overflow ก่อนบวก- นับบรรทัดจากจำนวนครั้งที่
fgetsคืนค่า — บรรทัดยาวเกิน buffer ถูกนับหลายรอบ นับเฉพาะตอนก้อนก่อนจบด้วย\n - ลืมว่า
getoptไม่ใช่มาตรฐาน C — ต้อง_POSIX_C_SOURCEก่อน include เมื่อ-std=c17; ไม่มีบน MSVC ดั้งเดิม optargใช้กับ option ที่ไม่มี:— เป็น NULL
สรุป
int main(int argc, char *argv[])—argv[0]ชื่อโปรแกรม,argv[1..argc-1]argument (สตริง),argv[argc]= NULL- เช็ค
argcก่อนเข้าถึงargv[i]; แปลงตัวเลขด้วยstrtol stdout= ผลลัพธ์,stderr= error/progress (ใช้fprintf(stderr, ...))- อ่าน
stdinเมื่อไม่มีไฟล์ระบุ → โปรแกรม pipe ได้;getchar()/getc()คืนint(แยก EOF) - exit code:
0สำเร็จ, ไม่ใช่ 0 = error;returnจาก main หรือexit() getopt(argc, argv, "vn:o:")parse option (POSIX) —optarg,optind
บทถัดไปว่าด้วย preprocessor ให้ลึกขึ้น — #define มาโครมี argument, #ifdef และ include guard